Канцеларии …

Вчера имав работа со некои документи, носам – земам хартии низ разни канцеларии. Попатно забележувам нешто за кое со години сакам да проговорам, ама ете, не му дошло редот.

20227879_10154746933226299_468103088_o

9.30 во Централен регистер

Прашувам една од вработените за образецот, голта кафе и ми одговара. Кревам поглед и потаму гледам еден помлад вработен како слатко си јаде тост. Си тегне од стопениот кашкавал и го брише мрсничкото околу устата. Ми рекоа да почекам. Си стојам до пултот и набљудувам. Уште двајца вработени јадат, еден сендвич од дома и едно пециво пополека ги снемува. Од некаде се појавува и една жена со огромен послужавник и носи хартиени тањирчиња со мекица и сиренце во секое. Оди околу бироата и на секој вработен му подава по едно. Претпоставувам, живо и здраво да е детулето, големо да порасне. Мх мх мх, се погодиле мекиците. Групно џвакање, мрсни раце и уживање. Доаѓа мојот документ, љубезно се поздравуваме и си одам. Мене ми кркорат цревцата.

11.00 во архивата на МТСП

Го подавам документот и чекам да го запишат во книгата. Тече муабет ,,Ти јадеше? Ауууу мене кроасаните ептен вкусни ми дојдоа. Секогаш им се погодени. Денеска зеље и сирење купив, еве имам уште еден за после” и покажува кон ќесенцето од мојата десна страна, веднаш под стаклото од шалтерот. Можам да го почувствувам мирисот на путер. Погледнувам како тенките корички на лиснатото тесто ѕиркаат низ хартијата. Ми текнува дека јас немам појадувано.

13.15 во СЕП

Чекам на пријавница да проверат дали може да се качам за документот. Ги фаќам вработените на враќање од ручек. Си одат кон канцелариите со ќесичиња полни храна. Си викам добро, си купиле и за дома. Ама се зезнав. Добивам одобрување да одам нагоре, се возам со стариот лифт и влегувам во писарницата. Ме удира мирис како од ресторан. Во мноштвото различни манџи го намирисувам оризот и гледам едно мевце како го снемува во устата на една од вработените. Слушам ,,повелете” меѓу два залака, се спушта алуминиумското пакување на бирото и кон мене се подава една рака. Се објаснуваме 2 минути, јас си одам, ручекот продолжува. Низ глава ми се врти ,,Што ли јас да ручам денес?”

Што сакав да кажам.

Вработените седат зад своите компјутери и јадат. На работните бироа или под стаклото од шалтерите. И тоа не го бива!

Од една страна, станува збор за државни институции каде граѓаните се обраќаат за решавање на некаков свој проблем или исполнување на некое свое право и апсолутно е недозволиво да се соочат со вработен кој џвака. Нели еден куп кампањи поминаа и раскажуваа дека граѓанинот е на прво место?

Од друга страна, апсолутно е несоодветно институциите да немаат определено место/просторија каде вработените би можеле да ја искористат својата пауза. Во ваква ситуација едноставно не им преостанува ништо друго освен да се снајдат каде да јадат. Можеби синдикатите треба да се позанимаваат малку со ова?

За воља на вистината, и мрсни, и со полна уста, вработените си ја звршија работата, ама никако не смее да остане истата слика. Во некој следен пост, ќе ви раскажам и за дел од муабетите што ги слушам додека чекам по шалтери или движам низ институции. Ни тие не се помалку интересни. Напротив само даваат шмек на грдиот впечаток кој го добиваат граѓаните.

Advertisements

Напишете коментар

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Промени )

Twitter слика

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Промени )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Промени )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Промени )

Connecting to %s