0

Кожа …

Колкупати сте ја слушнале, онаа народната „Еххх, од оваа кожа во друга не се може“. 

Тазе вратена од одмор, добро потемнета, кожата почнува да ми се лупи. Сум го спржила горниот слој на клетки и организмот природно го отфрла. Мртов е и не му е потребен. Си има телото механизам како да се ослободи.

А се почна со едно малечко местенце каде што распука кожата. Дотогаш и не бев свесна колкава штета сум си направила и сум дозволила кожата да ми биде измалтретирана и сува. Реагирам веднаш и ставам масленце да го спречам процесот, за да не стане поголема беља, демек да не ја изгубам бојата. Но кратко ми трае радоста. Уредента се будам со неколку поголеми оголени места. Грдо ми изгледаат. Ме накажале. Решавам дека нема назад и дека ќе го забрзам процесот. Влегувам под туш и почнувам да тријам. Не ми е пријатно. Се помирувам дека ќе бидам една нијанса посветла, но како награда, ем бојата ќе биде рамномерна, ем ќе се појави и новиот слој на клетки, сјаен и  жив. И навистина. Ми светнува раменото. Деколтето е мазно. И толку. Пак разочарување. Колку и да запнувам има делови на грбот кои не сакаат да се истругаат. Едноставно не им дошло време за паѓање на тие стари кожички и ако запнам уште повеќе ќе се повредам. Престанувам.Ја прифаќам состојбата. За неколку дена ќе ја пробам пак.

Кожата ми е црвена од триењето. Мачкам со хидратантно млеко. Ќе и треба некое време да го заврши процесот на промена, да се ревитализира и да се нормализира. 

Парченца црнило сеуште патуваат кон одводот. Рамнодушно гледам. По неколку моменти се замислувам. Навистина ли не се може во друга кожа?
Ми се мотка и уште едно прашање низ глава, а навистина ли ни треба „друга кожа“ или може треба само ,,да ја светнеме” оваа нашава? 

А што ако ова со кожава го земам за симболика за нашата внатрешна (духовна) состојба и многуте наталожени непотребни и непродуктивни мисли, болни емоции, вознемирувачки спомени, несреќни љубови, претрпени загуби, црни сценарија, погубни навики, ритуали од кои сме зависни, зборови кажани од лажни пријатели, измислени и постоечки проблеми. За жал нашето тело нема природен механизам за отфрлање на овие нематеријални нешта и тоа мораме сами да го направиме. 

Но зошто со толкава леснотија може да ги истругаме материјалните непотребни делови, а речиси никако не се ослободуваме од еден куп работи во нас кој ни пречат и прават да се чувствуваме грдо одвнатре? Дали се плашиме од празнината која ќе остане после нив? Дали всушност се плашиме од тоа како ќе изгледаме под површината или се плашиме дека со лупењето ќе дојдеме до соголување? Дали тоа не можеме да го направиме сами? Дали забораваме или не гледаме на придобивките од процесот? И ништо и се од споменатото. За секого е различно.

Единствено процесот на ,,чистење” за сите е ист. Најпрво треба да воочиме што придонесува за нашето распукување и ако може да санираме ситуација, за да не бидне поголема беља. Важно е да видиме и колкава е направената штета. Ако не, мора веднаш да се започне со оттргнување/стругање на се она што влијае негативно и не нагрдува.Внимателно, не смее да се запнува, да не се направи поголема штета. И не велам дека е ова лесно. Бара многу разговори со себе, надмудрувања и убедувања. Клучните зборови се трпеливост и посветеност. Во меѓувреме треба да се радуваме на новата состојба. Веќе сме исфрлиле дел од непотребното и сега има место за нови нешта да го зафатат празниот простор. На крајот не смее да заборавиме дека ни треба квалитетна средина и нови предизвици кои ќе не хранат низ трансформацијата. Мораме да си дадеме доволно време и да се грижиме безболно да го поминеме перодот до целосно закрепнување.

Познавам луѓе кои го практикуваат процесот. Сигурно сте ги виделе и вие, тоа се оние чии очи се полни и сјаат со живот.  Тоа се оние кои се исправаат после секоја тешка или несреќна ситуација. Тоа се оние луѓе на кои им лепиме етикета дека се силни, а не си признаваме дека тие работат на себе и само тоа ги разликува од нас. Завртете се околу вас, ќе ги препознаете по насмевката.

И да, сепак, од оваа кожа во друга не се може. Грижете се за себе, сакајте се и бидете среќни во својата кожа.

 

 

Advertisements
0

Палми …

Деновиве сум на одмор. Шеткам во “странство”. Една раскошна палма ме потсети дека годинава правам 20 години од моето прво одење во странство. Вистинско странство, не соседна држава и не викенд патување.
Се сеќавам колку бев возбудена. Се подготвував со денови. Правев планови и замислував ситуации. Бев среќна.
Оваа година некако ме зафати истата еуфорија, но додека размислувам за постов сваќам дека многу работи се промениле од тогаш. Ќе се обидам да направам паралела пред/потоа или тогаш/денес. 

Палми! Леле колку фотографирав палми на првото патување! Како да сум била опседната со нив. Од некои кои исклучително ми се допаднале имам и цели фотосесии. Ги проверувам сликите од овој одмор. Немам ниту една фотографија со палма. 

На пример, се сеќавам и дека тогаш за јадење одбирав работи кои ми се познати. Не сакав да се “зезнам”. Се муртев на чиниите со непозната содржина. Деновиве пробувам тотално “ненормални” комбинации. Се изненадувам и се насмевнувам со секој залак.

Памтам и дека тогаш никогаш не се движев без мапа и никако не отстапував од упатството што мора да се види. ,,Што ако се изгубам?” Е денеска едвам чекам да се изгубам. Така пронаоѓам нови светови. Најчесто само се информирам што има и шетам без мапа. 

Старите фотографии ме потсетуваат и дека тогашниот фокус ми бил на објектите -згради, паркови, споменици, природа. Денеска повеќе се интересирам за околината, луѓето, обичаите, културата. Се фаќам себеси како набљудувам, наслушнувам и впивам. 

Е, да. Сеуште мразам редици пред важните атракции. Разликата е во тоа што тогаш нетрпеливо цупкав и негодував, а денеска мирно и трпеливо стојам и си чекам. Еве, си пишувам блог пост 😉

Има нешто што низ годините останало исто. Бројот на фотографии. Стотици. Од секој чекор и агол. Како да треба да му докажувам некому дека навистина сум била или сум направила нешто. Хм, или можеби да си покажувам себеси нешто?!

Иста е останата и мојата потреба да патувам и да се движам, љубопитно да ѕиркам и да откривам нови места. Колку можам, додека можам. Со или без пари. 

Нејсе. Да се навратам на палмите. Сега ја разбирам опседнатоста со нив. Тие тогаш биле мојот симбол за нешто ново. Тие симболизирале преод од една “тиња” кон нов свет со можности. Ми требаа 20 години да го разберам тоа, но и вистински да погледнам кон себе. Потребна е дистанца за да се види големата слика. Како и за се во животот. 

Убаво ми е кога гледам дека еволуцијата функционира, но и дека искуството си го прави своето. 

И денеска сум среќна и одлично се чувствувам. Можеби сепак ќе сликнам и некоја палма 🙂

Побарајте ги и вие вашите “палми”. Бидете среќни.

0

Не морам …

Дали сте забележале дека секојдневно сме бомбардирани со работи кои мора да ги направиме, пробаме, видиме, слушнеме, посетиме … И тоа баш ме нервира.

Знаете што, НЕ МОРАМ!

На пример:

  • Летни фризури кои морате да ги пробате … секако не …
    Баш не е фер на уникатната убавина на секоја глава да мораме да и наметнеме шаблонски фризури. Па нели убавината беше во различностите, како одеднаш униформноста стана убава?
  • 20 работи што мора да ги направите пред да наполните 50 … секако не … Правете што сакате, тоа што ве прави среќни, и ич да не ви е гајле 😉
  • Морате де ги имате овие летни парчиња … секако не …
    Купете си нешто кое ќе прилега на вашиот карактер и во кое ќе се чувствувате удобно. Не дозволувајте „парчињата“ да ве носат вас, туку вие носете ги нив. И не заборавајте дека гордо кренатата глава е вонвременска.
  • Напиток што ќе ве подмлади, морате да го пробате … секако не …
    Одбивам да се прикажувам помлада од тоа што сум. Премногу има во секоја од моите години за да ги бришам. Сакам да им се покажувам на луѓето со брчките од насмевките и стегањето на лицето од болка, сакам да ги шетам дамките од сонце на мојата кожа, не се срамам од подочниците затоа што тие сведочат за исполнети ноќи. И да, немам проблем ако некој сака да ги скрие, корегира или отстрани, ама не затоа што општеството му наметнало или дека мора.
  • Градови кои мора да ги посетите … секако не …
    Да, фино би било да посетам што повеќе градови, ама јас сакам да патувам. Има луѓе што не сакаат. Или не можат да си дозволат таков луксуз. Или се соочени со други ограничувања. Ама и покрај тоа, како препорака од индивидуално искуство станува репер за нешто неопходно? Зошто изборот би го направила затоа што некој ми рекол дека морам, а не дека има нешто во тој град што за мене е од особено знаење? Зошто е потребно да се врши притисок дека тоа се „нај“ градовите?
  • Намирници кои морате да ги исфрлите од исхраната … секако не …
    Ова па и некако најприфатливо ми е, ако содржи квалитетно објаснување зошто. Тука мора некако и да да го разберам како неопходност за поздрав живот. Ама секако, јас избирам дали сакам. На пример сладоледот, ме дебели, морам да го исфрлам, ама си уживам и бутам секој ден. Дали сум бунтовник? Дали сум самоубиец? Хедонист? Само човек кој се слуша себеси.
  • Видови на бакнежи кои морате да ги пробате … секако не
    И што ако не ги пробам? Демек бакнежите во кои јас уживам не се доволно вредни? Демек подобро е да се глупирам со разни предлози за да ми се брои? Демек, можело да не ми текне, па да ми помогнат? И да, нема врска ова со експериментирање и авантуризам, оти секако преку вакви написи не се развива тој дух 😉
  • Обичаи кои мора да ги знаете … секако не …
    Немам ништо против обичаите и традицијата, напротив ги почитувам и нив и луѓето кои ги негуваат. Ама тоа не е за мене и не е ништо страшно да е така. Еве на пример јас никому не велам дека мора да ги знае имињата на птиците кои живеат во Македонија, само затоа што се мое поле на интерес. Ај да си уживкаме во тоа што не прави задоволни и да не се напињаме со непотребно.20180413_203809

 

Листава е бескрајна, исто како и човековата глупост. Секако, вие може да ја надополните според сопственото НЕ МОРАМ и да ја споделите со останатите.

Би било супер кога преку сопствени листи би покажале дека МОРА не постои, ами треба да се научиме да ги почитуваме индивидуализмот и правото на избор преку давање на препораки, предлози и сугестии.

0

Целофан …

Одамна се токмев да го напишам постов ама не му беше дошло времето. Денеска пред очи ми се покажа колку е алармантна ситуацијата и колку е неопходно да се проговори на темава.

Како и секоја година и оваа градот расцветал во чест на 8-ми Март. Цвеќиња во саксии и во букети насекаде. Шаренило од големини, бои и текстури.

И целофан. Многу целофан. Проѕирен или во боја, тенок или ламиниран со уште нешто, сјаен или мат, со декорација или чист. Дополнет со панделка од различна пластика. Нема да продолжам да ги редам и набоцканите пластичните додатоци, лепењето со силикон на разни дребулии врз листовите и збогатувањето со разни пластични мрежи.

Е тука ми пука филмот. Зошто е потребно сето тоа ѓубре?

20170913_151856Иако нема врска со 8-ми Март, фотографијава дава добра илустрација колку несвесно се однесуваме со додатоците, во случајов со целофанот и панделките. Сликана е по некое одбележување на важен датум од историјата. Со најдобра намера почитувачите на делото на херојот донеле букети и икебани, ги оставиле во негова чест и си заминале. Цвеќињата овенале и почнале да се вклопуваат со останатата природа, но пластичните делови останале како нови, расеани од ветерот и оставени да загадуваат уште многу долго.

Што сакам да кажам. Знам дека и годинава за 8-ми Март ќе се купат многу цвеќиња како подарок за жените во вашите животи, ама барем купувајте одговорно и не загадувајте непотребно. Денот ќе помине, но отпадот ќе остане.

Не сакам да звучи патетично, но секое цвеќе е доволно убаво такво какво што е. Природно и незавиткано. Важна е неговата симболика, љубовта и почитта кон онаа за која е наменето.

Ако пак не сакате да се откажете и сметате дека дополнителното пакување визуелно ќе придонесе да оставите подобар впечаток, не заборавајте дека имате избор. Одберете панделка од природен метеријал или некоја текстилна на која може да и се најде и друга намена. Наместо целофан одберете хартија која може да се рециклира или текстил кој може да се реупотреби.

Бидете одговорни граѓани и дадете пример на идните генерации. Аман, престанете со целофанот …

 Дополнето:

Тазе илустрација на постот со слика од денеска 😦

 

 

 

 

0

Патувања …


Деновиве бев за Брисел. На кратко, по работа. Додека движев низ градот заклучив дека на секое патување има неколку работи кои ми се повторуваат како непишани правила.
За сите тазе и идни патувачи препорачувам:

1. Секогаш погледни зад аголот.

Охххх колку е лоша мојата ориентација! Никогаш не знам каде сум и накај треба да тргнам. Кога треба да најдам некое место прашувам по луѓе, се служам со мапата на мобилниот и за секој случај погледнувам во хартиената мапа, но секогаш, без исклуок, во еден момент се наоѓам во “мртва точка”. Изгубена и без идеја „кој пат да го фатам”. Како местото кое го барам воопшто да не постои.

Е тоа е моментот кога погледнувам зад аголот. И или таму е местото што сум го барала, или таму наоѓам некое место кое тотално ме изненадува, или таму се крие нешто кое ќе ме упати кон вистинската насока.

Всушност можам да повлечам паралела со секојдневието. Кога нешто мислите дека е невозможно, сменете го аголот на гледање!

2. Следи ја својата интуиција.

Биди фокусиран на тоа што го сакаш и љубопитно истражувај. Или подобро, следи ги знаците и однесувањето на луѓето околу тебе. Дозволи си да не бараш ништо, туку некоја убавина да те најде тебе. Кога се двоумиш каде и што, остави ги нозете да те водат. Изостри ги сетилата и уживај.

На овој начин ги имам откриено најубавите делови на градовите и имам доживеано неповторливи моменти. Некои од нив дури и не можам да ги означам на мапа ниту пак ќе има шанса повторни да ми се случат.

3. Предизвикај се и уживај во моментот кога се надминуваш.

Патувањата се и начин да се соочиш со себе и со својот ум. Особено ако патуваш сам. Сомнежите од типот „ќе се снајдам ли?” „како ќе стигнам до местото?” „можам ли?” се растопуваат како снегулка на дланка кога ќе се соочиш со предизвикот. Затоа што се ставаш во ситуација да мораш. Па дури и да ти се раскрвават дланките од тешката торба, или да не можеш да земеш здив од напорното искачување по скалите, или ако ти е ужасно страв во темната уличка, моментот кога ќе успееш да го совладаш призвикот е она кое се памети и за кое вреди долго да се зборува. Моментот на победата над самиот себе е оној кој нè расте и нè гради

4. Не се замарај, никогаш не може доволно да се подготвиш.

И сè да прочиташ за местото, и да ги спакуваш сите дребулии на кои ќе ти текне, секогаш нешто ќе те изненади. На пример ќе ти се појави преубав парк со лебеди кој не бил никаде означен или ќе те пресретнат улични свирачи кои имаат одлично шоу. И што? Само ќе го одминеш затоа што твојот план за денот вели дека треба да го пробаш најславниот бургер во градот? Да, можеш, но навистина ли го сакаш тоа? Најчесто моите планови за патување ги содржат само основните детали и свесно оставам патувањето да ме фати неподготвена. Да има можност да ме изненади.

5. Џабе маката, фотографијата не може да го долови искуството. 

Леле колку време имам изгубено да направам фотографија толку убава колку што ми било убаво чувството во некој момент. Истото е и со грдите сеќавања. Никогаш не сум успеала. Ниту боите во моето око се исти како на фотографијата, ниту пак сум ги фатила звуците и мирисите околу мене. Во последно време се задоволувам и само со пристоен фотографски запис кој ме потсетува кога и каде нешто се случило. Емоцијата е таа што си ја носам со себе цел живот.

Постов го пишувам во авионот за накај дома. И на ова патување важеа сите правила. Накратко, авионот од Скопје за Белград доцнеше доволно за да го фатам следниот 5 минути пред тргнување. Во Брисел ме дочекаа последните 2 саати од нивниот Фестивал на светлината, токму на ширината пред мојот хотел. За вечерта планирав да посетам една стара пивница. Немав поим дека се случува фестивалот, ниту пак во кои делови. Решив да ја следам интуицијата и денеска заклучив дека сум видела голем дел од светлосните инсталации кои беа неповторливо искуство. Вчера тргнав да си купам патики, со модели и цени симнати од интернет, демек спремна. Арно ама во продавницата ме дочека друга реалност и си излегов со празни раце, џабе цела подготовка. Успеав да отидам и до Лувен. Немам ниту една добра фотографија, ама затоа уште го осеќам тресењето на колената од страв додека се качував во кулата на универзитетската библиотека. Страшно и возбудливо искуство за паметење. И да, едвај го најдов местото каде што имавме состанок. Беше точно зад аголот!

Поздрав од Белград 😉

0

Попуст …

Во време на сериозен конзумеризам тешко е да се одолее на искушението ПОПУСТ, а уште потешко на РАСПРОДАЖБА. Напишано со огромни букви и прекрасни бои како да ти го одзема разумот и како со магнет те привлекува во продавницата. Внатре ти се поматува умот од фуријата растрчани купувачи кои се борат за некој производ како да е последниот здив. Веќе не размислуваш рационално. Забораваш колкави биле цените пред попустот и колку % е вистинското намалување. Си викаш ,,сега му е мајката” да се докачам до се она по кое се лигавев по излози и многупати пати влегував и го посакував. И шок, го нема твоето бројче или твојата боја! Разочарување. Ама нема врска, додека сум тука ќе си најдам нешто друго, па се е на попуст, што и да земам ,,сигурно ќе ми се најде за некоја прилика”. Куп луѓе пред гардероба, не можам да чекам, од око гледам дека ми е добро. ,,Чекај уште нешто да земам, и така ќе чекам ред, да не биде само ова”.Многу пати го имам преживеано ова, се додека не одлучив да не се впуштам во ,,масовното лудило”. Кога ќе се најдам пред искушението сама на себе си правам притисок дека МОРА да купам. И така, најчесто дома доаѓам со работи кои или не ми се потребни, или не ми се точни, или се наквалитетни до неупотребливост. А ми отишле и парите кои ги штедев.

Да се разбереме, јас немам доволно пари да имам се што ќе посакам. Ни оддалеку. Им се радувам на намалувањата и се обидувам да заштедам, ама низ годините сум развила одбрамбена тактика како да извлечам максимална корист. Така си ги почитувам моите пари и развивам одговорност кон општеството (создавам помалку ѓубре и внимателно одбирам кого го поддржувам со моето купување).

Ова е мојата тактика:

1. Ја пробувам и проверувам гардеробата која ја поседувам. Правам листа на тоа што ми е неопходно, на тоа што ми е потребно и на тоа што би било супер ако го дополнам, ама не ми е ни итно ни битно.

2. Отприлика знам кога се попустите, па шетам низ продавниците и на раат си ги одбирам парчињата кои ќе ги ловам на попуст. Обавезно пробувам тоа што ми се допаѓа, за да не мора да трошам време кога ќе се случи намалувањето на цената.

3. Одбирам време кога е најмалку посетено, на пример сосема рано, веднаш по отварањето.

4. Со себе носам ограничена сума на пари и избегнувам да ја земам кредитната картичка. 

5. Одам сама. Искуството ми говори дека потешко се справувам со коментарите ,,Леле џабе е ова, не се испушта” и ,,Зошто не си го земеш, ваква боја немаш, а и ти прилега на тенот”.

Не дека измислив топла вода или дека нешто многу сум паметна, ама сакав да споделам еден поинаков начин да се купува на попуст. И не заборавајте, следната распродажба ќе дојде за 6 месеци. Нема потреба да претерувате и да складирате. 

п.с. Инспирација за овој пост е една тековна garage sale во еден од трговските центри. Ако прошетавте деновиве ќе мислевте дека доаѓа крајот на светот. Мојата перцепција е дека веќе имаме многу компулсивни купувачи. За причините во некое следно пишување.

0

Осаменост …

Многу сакам да пешачам. Сакам да одам пополека и да ги слушам муабетите на непознатите кои одат зад мене, сакам неочекувано да го сменам правецот и да истражувам непознат дел од градот, сакам кога можам да уловам некој момент со мобилниот, да одам и да набљудувам.

И додека движам секогаш ми се случува некој „reality check“ кој ме носи до нова тема, до размислувања за очигледни, а незабележани состојби, до нови согледувања.

Неодамна во Лондон, доживеав таков момент. Се случи во „Museum of London“. По целодневно пешачење низ градот решив да ѕирнам во музејот. Веднаш по главниот влез, десно, има огромен бел ѕид на кој се испишани некои факти за градот. Љубопитно гледав и се воодушевував, се додека го здогледав ова:

20171211_110950.jpg

(Превод: Кога последен пат разговаравте со некого? Во Велика Британија, повеќе од 12% од лицата постари од 75 години се чувствуваат осамени, понекогаш или постојано. Во сиромашните урбани маала оваа бројка достигнува двојно повеќе од националниот просек.)

Останав без здив. Навистина? Можно ли е? Како?

Вртам во главата слики од пешачењата низ градот во претходните денови. И да, навистина видов осамени луѓе. Но како не ги забележав претходно?

Прво се сеќавам на еден чичко кој седеше во KFC ресторанот каде што ручав дента. Сам, само си седеше, ниту јадеше, ниту пиеше, ниту бараше нешто од некого. Немо гледаше, де во младите од соседната маса кои гласно се смееја, де надвор кон луѓето што се движеа. Не изгледаше како бездомник или напуштен. Имаше смирен, по малку носталгичен израз на лицето и очи во кои се гледаат еден куп мисли кои го преплавуваа во моментот.

Всушност и денот претходно сведочев на слична случка. Една жена, со свои преку 70 години, си седеше и си плетеше во Mc. Donalds. Отскокнуваше од жагорот кој беше присутен насекаде, па ме наведе да седнам близу и да анализирам. Првиот впечаток ми беше дека е дојдена да се стопли, но не. Беше пристојно облечена  „спастрена како за пред народ“ и со себе носеше само една поголема торба од која ѕиркаа волници. Ѝ мрдаа и рацете и очите. Го слушаше разговорот на неколкуте тинејџерки до неа и како и самата да учествуваше во случките за кои разговараа. А таа молчеше. Никој не ѝ прозборе. На лицето ѝ се гледаше задоволство, знаете, оној израз кога сте во друштво со кое добро се познавате и со кое не мора за зборувате за да си кажете се што имате.

Сега ми е јасно дека тие биле таму за да не бидат сами. Не ги видов иако секој ден зборувам за „невидливоста“ во општеството.

Се фаќам себеси како уште стојам пред ѕидот во музејот. И зјапам.

Неочекувано во умот почнуваат да ми се редат слики од тука.

Како пред мене да го гледам дотераниот старец во Жена парк кој се изненади кога му прозборев. Како да се уплаши. А потоа се насмевна. И ми направи место до него на клупата на која седеше. Си направивме и муабет. За симит погачите во Скопје. Ми кажа и дека е сам и дека често си седи во паркот. Беше господин човек, за кој верувам дека на времето имал многу пријатели.

Ми се прикажува е еден дедо во Берово. Денот беше штотуку почнат, а тој веќе со потпрена глава на едната рака, седеше на камената скала пред старата куќа. Неколку денови по ред ја гледав истата слика. Како ритуал за пречекување на крајот. Каде ли му е семејството? Колку ли време е вака сам? Има ли кој да му се најде? Сеуште ме мачат овие прашања.

Оххх… Се сетив и на едно друго старче со кое еднаш си муабетев во автобус. Ја проколнуваше својата тешка судбина. Ми кажа дека има 73. Бабата му умрела и сега е сам и многу тажен, дека и тој ќе умре, а синот нема кому да го остави, уште го нема со невеста видено. Со солзи во очите велеше дека е многу тешко да се биде сам. А кога седнав до него ме поздрави со најљубезната насмевка на светот. Така и зборуваше, топло и милно.

Никогаш не сум размислила дека осаменоста е меѓу нас и дека може да има толку различни лица. Никогаш вака пред очи не ми се прикажала „невидливоста“

Со мобилниот ја фаќам горната фотографија, како да сакам да имам доказ. Си велам – добро. Продолжувам низ музејот.

Денеска е 42 ден од тогаш. Вчера се возев со ЈСП. Беше вторник и имаше гужва заради пензионерите. Мирисаше на застоено, на пот и на ракија. Смрдеше на осаменост. Се сетив на фотографијата.

Осаменост. Познато ли ви е? Ја гледате ли?

Не знам ни дали Македонија го знае процентот на осаменост кај населението. Но малку ме фаќа страв. Дали мојата генерација ќе биде во него, кога ќе наполни 75?

За крај, вие кога последен пат разговаравте со некого?