0

Промени

Некако ме фаќа инспирација да пишувам кога патувам. Можеби дека тогаш мозочето ми зема оддишка од секојдневието, па купчето зборови кои ми циркулираат низ виугите, конечно се артикулираат во конкретна мисла. 

Деновиве движам низ Брисел. Се познаваме одамна, ама никогаш не станавме другари. Така, се почитуваме, ама не се сакаме. Си мислам знам се за него, а тој всушност ме изненадува на секое доаѓање. 

Па така, во 3 дена, ми покажа како големи промени ни се случуваат пред очи, а не ги забележуваме односно ги гледаме, ама не им придаваме значење. Некако постов се поклопува со моето прво доаѓање во Брисел како дел од Европската мрежа против сиромаштија, пред 4 години, и тоа е временската разлика за ова што го пишувам.

Во маркет: 

– Вчера забележувам дека маркетот каде редовно пазарам го реновирале. До пред некоја година едвам се разбиравме на каса, јас зборувам само англиски, нивните продавачи зборуваат француски. Редици во километри, дишење во врат и буткање со артикли. Ама сега ме дочекува друга слика. Кај касите ставиле една автоматизирана вратичка која го одделува просторот и автоматски реагира да нема гужва таму. Една госпоѓа стои кај вратичката и вели “credit card?” Јас ја погледнувам и велам “Yes”. Таа веднаш врти на англиски и ме носи кон нови автоматски каси на кои има бар код читач и во суштина за момент јас станувам касиер. Збун, што да правам??? Госпоѓата ми помага, плаќам, земам сметка и тргам да излезам. 3 минути работа, на раат. Вратата за излез од маркетот можам да ја отворам само со кодот од сметката. Кога подобро ќе размислам, интересно ми е дека процесот е ми се случуваше пред очи од пред 2 години, а воопшто не му придадов значење. Во поголемите маркети се почна со една автоматска каса, па постепено бројот им се зголемуваше. Излегов зачудена. Како ли ова функционира без никаков проблем? Како се сменила структурата на вработени? Кога ќе сведочам на маркет без вработени луѓе? 

– Јас не сум некој голем љубител на здрава или био храна, но сум многу љубопитна и често проверувам што има ново. Обично има по еден агол полн со разни такви намирници, но денеска целосно се изненадив. Во истиот супермаркет налетав на 3 огромни тезги, преполни од двете страни, со веќе познати но и со безброј нови производи. Повторно прашања низ глава, како се случи ова и на што се должи променава? Колку нови бизниси носи со себе? Како ќе продолжиме да ги менуваме навиките/потребите за храна?

Во хотел:

– Во хотелот во кој бев сместена сум била и претходно, пред околу 3 години. Еден прекрасно дизајниран хотел во кој се внимава на се. Во соба ме дочекува изненадување. Наместо стандардна стаклена чаша (или пластична, како исклучок) имам биоразградлива хартиена чаша. Зошто??? Сведочам и дека низ хотелите од пред некое време е започната промената на малите пластични шишенца со шампончиња со големи фиксни диспензери за шампон кои се дополнуваат, но сега ме дочекаа слободни големи шишенца со сапун и шампон (оние кои лесно би си ги ставил во торба за дома, па ми нема логика). Не успеав да проговорам со некого што ги предизвикале промените, дали станува збор за кратење на трошоци или менување на вредности или следење на трендови, но факт има сериозно раздвижување.

– Внимание! Крадци. Како и во секој голем град, особено во туристичките делови, треба да се биде претпазлив и да се внимава на крадци (популарно познати “џепароши”), но она што за мене беше ново беа налепници кој укажуваа да се внимава на важните работи и на багажот. Нив ги имаше насекаде низ хотелов. Голема, страшна, промена. Што е следното? 

На аеродром:

– Аеродромот во Брисел е во постојана промена. Но она што за мене станува фасцинантно со секое одење е дека тој се повеќе се автоматизира и патниците се помалку контактираат со вработени лица, односно дигиталните апарати си ја бркаат работата. На пример, повеќе нема лица кои ја проверуваат содржината на багажот визуелно, туку машинчето автоматски ги одделува проблематичните багажи и само еден вработен контактира со нивните сопственици. И кај пасошката контрола се автоматизирале и сега се поминува со скенирање на пасошот. Само 2 шалтера работат традиционално, со шалтерски работници (за не-ЕУ земји) и оние што движат со лична карта. Единствени луѓе чиј број се зголемува со секое одење се лицата кои гарантираат безбедност, некакви до заби вооружени полициски или армиски служби. Си мислам, каде одат и што се случува со оние лица кои се заменети од машините? Кога ќе ме пречека робот што ќе ми го скенира билетот?

Да сумирам. Светот не е повеќе истиот од пред неколку години, забележале ние или не. Всушност промените се толку брзи и интензивни што дефинитивно секоја декада е сосема ново време. Она што мене ме плаши е дека не ги гледаме промените навремено, не сме свесни за последиците од промените и дека реагираме премногу доцна. 

Во овој контекст време е да станеме свесни и за личните промени – како генералните промени влијаат на нас и како ние ги правиме своите промени, а со тоа влијаеме на генералните промени.

Дали фаќаме чекор со промените? Можеме ли да ги менуваме промените? Имаме ли свест за квалитетни промени?

Прашањава ќе ми движат низ глава некое време …

Advertisements
1

Утро … 

Отсекогаш сум ги сакала утрата. Оние моменти помеѓу сонот и јавето и смиреноста која лебди над се. Она кога можеш да бидеш сам со себе и си ги слушаш сопствените мисли.

Ме разгалува окрепувачката енергија која ја шират првите сончеви зраци, пријатно топли и нежни врз кожата. Се предавам на моментот кога ми светнува во очи па мижуркам, па под скоро затворениот очен капак ми се препелкаат сите бои на ѕуницата. Молчам и уживам. Се претопувам во раатот кој го распостилаат одблесоците од околните стакла и срамежливо цртаат фигури на фасадите.

Ги сакам мирисите на свежо измиен асфалт и тазе пржените лепчиња.

Ја уживам тишината прекината само со звуци на природата. Црцорот на врапчињата и трепетот на листовите. Малку ме ремети тресењето на постелината на комшиката одспротива, ама и тоа е дел од утринската магија.

Не знам зошто, ама со радост ги впивам утринските движења. Чистачите кои посветено “танцуваат” со метлите. Забрзаните работници кон своите работни места. Гладните залаци пред бурекчилницата. Загрижените родители на пат кон градинките. Сонливите детски ликови. Подготовките во рестораните. Редењето на тезгите на пазар. Тивкото подрипнување на птиците.

Ја сакам мамурливоста на почетокот на денот и кафето кое ми се тетерави низ грлото, како да го наговестува хаосот кој ќе следува подоцна.

Се фасцинирам и како оваа магија брзо исчезнува. Се губи со првото вклучување на алатките за работа и со првиот телефонски повик. Целосно се распрснува меѓу првите пцовки во сообраќајниот метеж и звуците од градските градежните работи. Исчезнува со првото стапнување во полниот автобус.

Размислувам како никогаш повеќе нема да се повтори ова утро. Вртам низ глава и се потсетувам на убави утра кои останале само спомен.

На пример постов почнав го пишувам во Дојран, пред некое време. Сонцето пополека се подигнуваше на хоризонтот. Една страчка потцупнуваше на блискиот покрив. Сонцето ги осветлуваше цветчињата на олеандерот. Еден човек го метеше пазарот. Мачката ја смени позата и продолжи да дреме. Езерото засјаи.

Денеска сум во Скопје. Пијам кафенце на балкон и гледам во зградата од карши. Како на платно се проектираат најубавите нијанси на жолтата и порокаловата боја. Вработените во блиското кафуле мрзеливо ги чистат масите. Луѓето кои минуваат молчешкум движат.Капакот на кривата шахта заѕвекнува под тежината на автомобулите. Се слуша некое пиле во далечината. Ете ја и камбаната на некоја црква. Гулабите колваат и тропкаат на ламарината …

Хм, а можеби утрото е само матафора. Можеби само се радувам што сум жива и сум благодарна на новиот ден. Секој ден, без причина.

Добро утро и убав ден …

0

Кожа …

Колкупати сте ја слушнале, онаа народната „Еххх, од оваа кожа во друга не се може“. 

Тазе вратена од одмор, добро потемнета, кожата почнува да ми се лупи. Сум го спржила горниот слој на клетки и организмот природно го отфрла. Мртов е и не му е потребен. Си има телото механизам како да се ослободи.

А се почна со едно малечко местенце каде што распука кожата. Дотогаш и не бев свесна колкава штета сум си направила и сум дозволила кожата да ми биде измалтретирана и сува. Реагирам веднаш и ставам масленце да го спречам процесот, за да не стане поголема беља, демек да не ја изгубам бојата. Но кратко ми трае радоста. Уредента се будам со неколку поголеми оголени места. Грдо ми изгледаат. Ме накажале. Решавам дека нема назад и дека ќе го забрзам процесот. Влегувам под туш и почнувам да тријам. Не ми е пријатно. Се помирувам дека ќе бидам една нијанса посветла, но како награда, ем бојата ќе биде рамномерна, ем ќе се појави и новиот слој на клетки, сјаен и  жив. И навистина. Ми светнува раменото. Деколтето е мазно. И толку. Пак разочарување. Колку и да запнувам има делови на грбот кои не сакаат да се истругаат. Едноставно не им дошло време за паѓање на тие стари кожички и ако запнам уште повеќе ќе се повредам. Престанувам.Ја прифаќам состојбата. За неколку дена ќе ја пробам пак.

Кожата ми е црвена од триењето. Мачкам со хидратантно млеко. Ќе и треба некое време да го заврши процесот на промена, да се ревитализира и да се нормализира. 

Парченца црнило сеуште патуваат кон одводот. Рамнодушно гледам. По неколку моменти се замислувам. Навистина ли не се може во друга кожа?
Ми се мотка и уште едно прашање низ глава, а навистина ли ни треба „друга кожа“ или може треба само ,,да ја светнеме” оваа нашава? 

А што ако ова со кожава го земам за симболика за нашата внатрешна (духовна) состојба и многуте наталожени непотребни и непродуктивни мисли, болни емоции, вознемирувачки спомени, несреќни љубови, претрпени загуби, црни сценарија, погубни навики, ритуали од кои сме зависни, зборови кажани од лажни пријатели, измислени и постоечки проблеми. За жал нашето тело нема природен механизам за отфрлање на овие нематеријални нешта и тоа мораме сами да го направиме. 

Но зошто со толкава леснотија може да ги истругаме материјалните непотребни делови, а речиси никако не се ослободуваме од еден куп работи во нас кој ни пречат и прават да се чувствуваме грдо одвнатре? Дали се плашиме од празнината која ќе остане после нив? Дали всушност се плашиме од тоа како ќе изгледаме под површината или се плашиме дека со лупењето ќе дојдеме до соголување? Дали тоа не можеме да го направиме сами? Дали забораваме или не гледаме на придобивките од процесот? И ништо и се од споменатото. За секого е различно.

Единствено процесот на ,,чистење” за сите е ист. Најпрво треба да воочиме што придонесува за нашето распукување и ако може да санираме ситуација, за да не бидне поголема беља. Важно е да видиме и колкава е направената штета. Ако не, мора веднаш да се започне со оттргнување/стругање на се она што влијае негативно и не нагрдува.Внимателно, не смее да се запнува, да не се направи поголема штета. И не велам дека е ова лесно. Бара многу разговори со себе, надмудрувања и убедувања. Клучните зборови се трпеливост и посветеност. Во меѓувреме треба да се радуваме на новата состојба. Веќе сме исфрлиле дел од непотребното и сега има место за нови нешта да го зафатат празниот простор. На крајот не смее да заборавиме дека ни треба квалитетна средина и нови предизвици кои ќе не хранат низ трансформацијата. Мораме да си дадеме доволно време и да се грижиме безболно да го поминеме перодот до целосно закрепнување.

Познавам луѓе кои го практикуваат процесот. Сигурно сте ги виделе и вие, тоа се оние чии очи се полни и сјаат со живот.  Тоа се оние кои се исправаат после секоја тешка или несреќна ситуација. Тоа се оние луѓе на кои им лепиме етикета дека се силни, а не си признаваме дека тие работат на себе и само тоа ги разликува од нас. Завртете се околу вас, ќе ги препознаете по насмевката.

И да, сепак, од оваа кожа во друга не се може. Грижете се за себе, сакајте се и бидете среќни во својата кожа.

 

 

0

Палми …

Деновиве сум на одмор. Шеткам во “странство”. Една раскошна палма ме потсети дека годинава правам 20 години од моето прво одење во странство. Вистинско странство, не соседна држава и не викенд патување.
Се сеќавам колку бев возбудена. Се подготвував со денови. Правев планови и замислував ситуации. Бев среќна.
Оваа година некако ме зафати истата еуфорија, но додека размислувам за постов сваќам дека многу работи се промениле од тогаш. Ќе се обидам да направам паралела пред/потоа или тогаш/денес. 

Палми! Леле колку фотографирав палми на првото патување! Како да сум била опседната со нив. Од некои кои исклучително ми се допаднале имам и цели фотосесии. Ги проверувам сликите од овој одмор. Немам ниту една фотографија со палма. 

На пример, се сеќавам и дека тогаш за јадење одбирав работи кои ми се познати. Не сакав да се “зезнам”. Се муртев на чиниите со непозната содржина. Деновиве пробувам тотално “ненормални” комбинации. Се изненадувам и се насмевнувам со секој залак.

Памтам и дека тогаш никогаш не се движев без мапа и никако не отстапував од упатството што мора да се види. ,,Што ако се изгубам?” Е денеска едвам чекам да се изгубам. Така пронаоѓам нови светови. Најчесто само се информирам што има и шетам без мапа. 

Старите фотографии ме потсетуваат и дека тогашниот фокус ми бил на објектите -згради, паркови, споменици, природа. Денеска повеќе се интересирам за околината, луѓето, обичаите, културата. Се фаќам себеси како набљудувам, наслушнувам и впивам. 

Е, да. Сеуште мразам редици пред важните атракции. Разликата е во тоа што тогаш нетрпеливо цупкав и негодував, а денеска мирно и трпеливо стојам и си чекам. Еве, си пишувам блог пост 😉

Има нешто што низ годините останало исто. Бројот на фотографии. Стотици. Од секој чекор и агол. Како да треба да му докажувам некому дека навистина сум била или сум направила нешто. Хм, или можеби да си покажувам себеси нешто?!

Иста е останата и мојата потреба да патувам и да се движам, љубопитно да ѕиркам и да откривам нови места. Колку можам, додека можам. Со или без пари. 

Нејсе. Да се навратам на палмите. Сега ја разбирам опседнатоста со нив. Тие тогаш биле мојот симбол за нешто ново. Тие симболизирале преод од една “тиња” кон нов свет со можности. Ми требаа 20 години да го разберам тоа, но и вистински да погледнам кон себе. Потребна е дистанца за да се види големата слика. Како и за се во животот. 

Убаво ми е кога гледам дека еволуцијата функционира, но и дека искуството си го прави своето. 

И денеска сум среќна и одлично се чувствувам. Можеби сепак ќе сликнам и некоја палма 🙂

Побарајте ги и вие вашите “палми”. Бидете среќни.

0

Не морам …

Дали сте забележале дека секојдневно сме бомбардирани со работи кои мора да ги направиме, пробаме, видиме, слушнеме, посетиме … И тоа баш ме нервира.

Знаете што, НЕ МОРАМ!

На пример:

  • Летни фризури кои морате да ги пробате … секако не …
    Баш не е фер на уникатната убавина на секоја глава да мораме да и наметнеме шаблонски фризури. Па нели убавината беше во различностите, како одеднаш униформноста стана убава?
  • 20 работи што мора да ги направите пред да наполните 50 … секако не … Правете што сакате, тоа што ве прави среќни, и ич да не ви е гајле 😉
  • Морате де ги имате овие летни парчиња … секако не …
    Купете си нешто кое ќе прилега на вашиот карактер и во кое ќе се чувствувате удобно. Не дозволувајте „парчињата“ да ве носат вас, туку вие носете ги нив. И не заборавајте дека гордо кренатата глава е вонвременска.
  • Напиток што ќе ве подмлади, морате да го пробате … секако не …
    Одбивам да се прикажувам помлада од тоа што сум. Премногу има во секоја од моите години за да ги бришам. Сакам да им се покажувам на луѓето со брчките од насмевките и стегањето на лицето од болка, сакам да ги шетам дамките од сонце на мојата кожа, не се срамам од подочниците затоа што тие сведочат за исполнети ноќи. И да, немам проблем ако некој сака да ги скрие, корегира или отстрани, ама не затоа што општеството му наметнало или дека мора.
  • Градови кои мора да ги посетите … секако не …
    Да, фино би било да посетам што повеќе градови, ама јас сакам да патувам. Има луѓе што не сакаат. Или не можат да си дозволат таков луксуз. Или се соочени со други ограничувања. Ама и покрај тоа, како препорака од индивидуално искуство станува репер за нешто неопходно? Зошто изборот би го направила затоа што некој ми рекол дека морам, а не дека има нешто во тој град што за мене е од особено знаење? Зошто е потребно да се врши притисок дека тоа се „нај“ градовите?
  • Намирници кои морате да ги исфрлите од исхраната … секако не …
    Ова па и некако најприфатливо ми е, ако содржи квалитетно објаснување зошто. Тука мора некако и да да го разберам како неопходност за поздрав живот. Ама секако, јас избирам дали сакам. На пример сладоледот, ме дебели, морам да го исфрлам, ама си уживам и бутам секој ден. Дали сум бунтовник? Дали сум самоубиец? Хедонист? Само човек кој се слуша себеси.
  • Видови на бакнежи кои морате да ги пробате … секако не
    И што ако не ги пробам? Демек бакнежите во кои јас уживам не се доволно вредни? Демек подобро е да се глупирам со разни предлози за да ми се брои? Демек, можело да не ми текне, па да ми помогнат? И да, нема врска ова со експериментирање и авантуризам, оти секако преку вакви написи не се развива тој дух 😉
  • Обичаи кои мора да ги знаете … секако не …
    Немам ништо против обичаите и традицијата, напротив ги почитувам и нив и луѓето кои ги негуваат. Ама тоа не е за мене и не е ништо страшно да е така. Еве на пример јас никому не велам дека мора да ги знае имињата на птиците кои живеат во Македонија, само затоа што се мое поле на интерес. Ај да си уживкаме во тоа што не прави задоволни и да не се напињаме со непотребно.20180413_203809

 

Листава е бескрајна, исто како и човековата глупост. Секако, вие може да ја надополните според сопственото НЕ МОРАМ и да ја споделите со останатите.

Би било супер кога преку сопствени листи би покажале дека МОРА не постои, ами треба да се научиме да ги почитуваме индивидуализмот и правото на избор преку давање на препораки, предлози и сугестии.

0

Целофан …

Одамна се токмев да го напишам постов ама не му беше дошло времето. Денеска пред очи ми се покажа колку е алармантна ситуацијата и колку е неопходно да се проговори на темава.

Како и секоја година и оваа градот расцветал во чест на 8-ми Март. Цвеќиња во саксии и во букети насекаде. Шаренило од големини, бои и текстури.

И целофан. Многу целофан. Проѕирен или во боја, тенок или ламиниран со уште нешто, сјаен или мат, со декорација или чист. Дополнет со панделка од различна пластика. Нема да продолжам да ги редам и набоцканите пластичните додатоци, лепењето со силикон на разни дребулии врз листовите и збогатувањето со разни пластични мрежи.

Е тука ми пука филмот. Зошто е потребно сето тоа ѓубре?

20170913_151856Иако нема врска со 8-ми Март, фотографијава дава добра илустрација колку несвесно се однесуваме со додатоците, во случајов со целофанот и панделките. Сликана е по некое одбележување на важен датум од историјата. Со најдобра намера почитувачите на делото на херојот донеле букети и икебани, ги оставиле во негова чест и си заминале. Цвеќињата овенале и почнале да се вклопуваат со останатата природа, но пластичните делови останале како нови, расеани од ветерот и оставени да загадуваат уште многу долго.

Што сакам да кажам. Знам дека и годинава за 8-ми Март ќе се купат многу цвеќиња како подарок за жените во вашите животи, ама барем купувајте одговорно и не загадувајте непотребно. Денот ќе помине, но отпадот ќе остане.

Не сакам да звучи патетично, но секое цвеќе е доволно убаво такво какво што е. Природно и незавиткано. Важна е неговата симболика, љубовта и почитта кон онаа за која е наменето.

Ако пак не сакате да се откажете и сметате дека дополнителното пакување визуелно ќе придонесе да оставите подобар впечаток, не заборавајте дека имате избор. Одберете панделка од природен метеријал или некоја текстилна на која може да и се најде и друга намена. Наместо целофан одберете хартија која може да се рециклира или текстил кој може да се реупотреби.

Бидете одговорни граѓани и дадете пример на идните генерации. Аман, престанете со целофанот …

 Дополнето:

Тазе илустрација на постот со слика од денеска 😦

 

 

 

 

0

Патувања …


Деновиве бев за Брисел. На кратко, по работа. Додека движев низ градот заклучив дека на секое патување има неколку работи кои ми се повторуваат како непишани правила.
За сите тазе и идни патувачи препорачувам:

1. Секогаш погледни зад аголот.

Охххх колку е лоша мојата ориентација! Никогаш не знам каде сум и накај треба да тргнам. Кога треба да најдам некое место прашувам по луѓе, се служам со мапата на мобилниот и за секој случај погледнувам во хартиената мапа, но секогаш, без исклуок, во еден момент се наоѓам во “мртва точка”. Изгубена и без идеја „кој пат да го фатам”. Како местото кое го барам воопшто да не постои.

Е тоа е моментот кога погледнувам зад аголот. И или таму е местото што сум го барала, или таму наоѓам некое место кое тотално ме изненадува, или таму се крие нешто кое ќе ме упати кон вистинската насока.

Всушност можам да повлечам паралела со секојдневието. Кога нешто мислите дека е невозможно, сменете го аголот на гледање!

2. Следи ја својата интуиција.

Биди фокусиран на тоа што го сакаш и љубопитно истражувај. Или подобро, следи ги знаците и однесувањето на луѓето околу тебе. Дозволи си да не бараш ништо, туку некоја убавина да те најде тебе. Кога се двоумиш каде и што, остави ги нозете да те водат. Изостри ги сетилата и уживај.

На овој начин ги имам откриено најубавите делови на градовите и имам доживеано неповторливи моменти. Некои од нив дури и не можам да ги означам на мапа ниту пак ќе има шанса повторни да ми се случат.

3. Предизвикај се и уживај во моментот кога се надминуваш.

Патувањата се и начин да се соочиш со себе и со својот ум. Особено ако патуваш сам. Сомнежите од типот „ќе се снајдам ли?” „како ќе стигнам до местото?” „можам ли?” се растопуваат како снегулка на дланка кога ќе се соочиш со предизвикот. Затоа што се ставаш во ситуација да мораш. Па дури и да ти се раскрвават дланките од тешката торба, или да не можеш да земеш здив од напорното искачување по скалите, или ако ти е ужасно страв во темната уличка, моментот кога ќе успееш да го совладаш призвикот е она кое се памети и за кое вреди долго да се зборува. Моментот на победата над самиот себе е оној кој нè расте и нè гради

4. Не се замарај, никогаш не може доволно да се подготвиш.

И сè да прочиташ за местото, и да ги спакуваш сите дребулии на кои ќе ти текне, секогаш нешто ќе те изненади. На пример ќе ти се појави преубав парк со лебеди кој не бил никаде означен или ќе те пресретнат улични свирачи кои имаат одлично шоу. И што? Само ќе го одминеш затоа што твојот план за денот вели дека треба да го пробаш најславниот бургер во градот? Да, можеш, но навистина ли го сакаш тоа? Најчесто моите планови за патување ги содржат само основните детали и свесно оставам патувањето да ме фати неподготвена. Да има можност да ме изненади.

5. Џабе маката, фотографијата не може да го долови искуството. 

Леле колку време имам изгубено да направам фотографија толку убава колку што ми било убаво чувството во некој момент. Истото е и со грдите сеќавања. Никогаш не сум успеала. Ниту боите во моето око се исти како на фотографијата, ниту пак сум ги фатила звуците и мирисите околу мене. Во последно време се задоволувам и само со пристоен фотографски запис кој ме потсетува кога и каде нешто се случило. Емоцијата е таа што си ја носам со себе цел живот.

Постов го пишувам во авионот за накај дома. И на ова патување важеа сите правила. Накратко, авионот од Скопје за Белград доцнеше доволно за да го фатам следниот 5 минути пред тргнување. Во Брисел ме дочекаа последните 2 саати од нивниот Фестивал на светлината, токму на ширината пред мојот хотел. За вечерта планирав да посетам една стара пивница. Немав поим дека се случува фестивалот, ниту пак во кои делови. Решив да ја следам интуицијата и денеска заклучив дека сум видела голем дел од светлосните инсталации кои беа неповторливо искуство. Вчера тргнав да си купам патики, со модели и цени симнати од интернет, демек спремна. Арно ама во продавницата ме дочека друга реалност и си излегов со празни раце, џабе цела подготовка. Успеав да отидам и до Лувен. Немам ниту една добра фотографија, ама затоа уште го осеќам тресењето на колената од страв додека се качував во кулата на универзитетската библиотека. Страшно и возбудливо искуство за паметење. И да, едвај го најдов местото каде што имавме состанок. Беше точно зад аголот!

Поздрав од Белград 😉