0

Просек

Веќе си станав досадна себеси да повторувам дека како општество не смееме за мерка да ја земаме просечноста, да генерализираме и да игнорираме се што е надвор од мнозинството, во рамки на просек.

Со ваквиот начин на функционирање во целост ги бришеме од видното поле сиромашните, ранливите и маргинализираните, односно уште повеќе ги продлабочуваме нивните невидливост и немоќ.

Топлотниов бран „ми се погоди“ да ви укажам како изгледа кога се нема осет за различностите и кога се водиме по онаа „one size fits all“. Од различни институции и преку различни медиуми беа испратени пораки за тоа како треба да се грижиме за нас во следниве денови, кога ќе преживуваме екстремно високи температури.

Во продолжение избирам неколку за пример/препораки за нив ги запишувам моите #ПрашањаШтоМеМачат.

Пример/препорака 1: Во екстремно топлите периоди луѓето да престојуваат во затворени простории кои се климатизирани, а надвор да наоѓаат можност за почести одмори и сенка.

  • каде луѓето што живеат во прикрпени куќарки, или кои имаат ламарина без изолација на покривот, или кои немаат дури ни соодветни ѕидови и функционални прозори да ги најдат овие препорачани климатизирани простории?
  • под кои сенки да се засолнат кога останаа многу малку дрва со големи крошни? Како до парковите да стигнат оние кои се изнемоштени или со пречки во движењето или живеат со разни болести?
  • дали навистина никој не ги гледа семејствата кои речиси се преселени под некои дрва во населбите и се мета на омраза на оние кои под клима уживаат во околните згради?

Пример/препорака 2: Да консумираат лесна храна и течности, и посебно да се внимава при подготовка и консумирање на храната, и да избегнуваат термички необработени производи, на пример мајонези од домашни јајца и внимателно да се консумира сладолед и разни кремови. Затоа е важно редовно да пиеме вода на вакви горештини, но не и сокови, зашто тие го креваат шеќерот во крвта, туку најдобро е да се пие обична вода или лимонада без шеќер.

  • лесно е да се избере храна ако фрижидерот е полн или со полн новчаник се пазари според препораките. Што е со оние кои не можат да избираат или немаат пристап до квалитетна вода и храна? Дали некаде/некој ќе им понуди вода, лимонада, овошје и зеленчук на оние кои немаат?
  • а што правиме со оние кои и на овие температури „палат оган“ за да приготват нешто?

Пример/препорака 3: За време додека траат овие високи температури од над 35 степени, важно е и да се почитува препораката да не се работи на сонце, што се однесува на градежни и други работници кои работат на отворено.

  • а што е со луѓето кои речиси никогаш не се споменати, а работат како некакви доставувачи (на велосипед или моторче), или што е со оние кои се аргати периодов? А собирачите на отпад? Дали за нив има препорака или некакви олеснителни околности и кој се грижи да бидат спроведени? Дали тие имаат опција?

И тука ќе застанам. Мислам дека е јасно дека е добро, и е за поздравување тоа што институциите реагираат и не предупредуваат, ама никако не смеат да го прават на начин така што само некои од нас ќе бидат опфатени.

  • А дали овие препораки стигнуваат до оние кои се најизложени на температурите, кои не се писмени или не користат интернет или не се дел од некоја организација која може да им помогне? Дали мобилни тимови на министерствата за здравство и труд и социјална политика, или некои други, соодветно, ќе се фатат за теренска работа за да им го олеснат животот на овие „најнамачениве“?

За крај, ви текнува на целите за одржлив развој кои секојневно се цитираат и сите се повикуваат на нив, а кои како држава сме презеле обврска дека ќе ги исполниме? Со ваков однос „no one left behind“ останува само сон.

Advertisements
0

Циганка

Пред некое време се враќам од едно патување, во кое движев наваму натаму без многу луксуз, и на моите гласно им раскажувам што сум видела, каде сум спиела, каде сум се пикала, што слатко сум јадела, цела возбудена и размафтана со рацете. 


Од некаде се појави брат ми, довикнува „Циганка“, се насмевнува и оди да си вари кафе. 

Јас подголтнувам. Аман! Што е работава? Молчам малку и си продолжувам со приказната. Тој се појавува пак, подзастанува да ме слушне што кажувам, а јас го фаќам моментот и му викам „Абе зашто така ми збориш? Ќе се вреѓаме ли сега?“. Тој пак, насмевнато и растеретено ми вика „Што бе, па права „циганка“ си. Само некаде движиш, не се замараш, спиеш/јадеш кај стигнеш, гледаш да ти е убаво, уживаш и си бркаш работа“ и си замина. Оттогаш ситуацијава често ми се мота низ глава. 

Денеска гледам на ФБ пост од пријател кој ме навраќа на ситуацијата. Всушност, во постот тој пренесува творба на извесен Stefan Simic:

Ima žena koje su ciganke, ne po poreklu nego po duhu

Kada kažem „ciganka“ mislim na ono iskonsko nepripadanje
Ni pojedincima, ni naciji već slobodi duha
Kada se pripada svetu i univerzumu

One nose u sebi neki nesalomivi optimizam i osmeh
Kojim se štite
Neku posebnu energiju ljubavi koja svemu odoleva
I bukvalno sve oko sebe upijaju

I sreću a i patnju, bol
Hipersenzibilne i impulsivne kao malo ko na svetu

Njihova nevina duša bukvalno sve oseća

Tako se nekako i oblače, neobično, raznobojno
Tako i žive, neobično, neuhvatljivo
Za mnoge čudno
A one samo prate svoj unutrašnji glas, i od njega ne odustaju

U večitoj vatri vlastite duše i potrazi za sobom
Koja nije kao kod drugih, povremena, sa bljeskovima
Ne, kod njih stalno plamti
Da imaš utisak da večito gore
Da su u stalnom naboju vlastitog bića

One lako vole ali teško pripadaju
Njih je nemoguće ukrotiti

Iako na prvi pogled deluju pitomo, vrlo su divlje, neukalupljive
Da znaju i da se maze do besvesti
Ali i da ujedu, ogrebu

Ako nešto vole, vole da grle
Ali samo ako te osete i puste uz sebe

Ništa kod njih ne može na silu
Ni ljubav, ni prijateljstvo…

Kod njih je sve emocija, reaguju emocijom
Mnogo više srcem nego razumom
Da im se sve na licu vidi
Malo šta prikrivaju

Potpuno su prirodne, spontane, neposredne
Da se puno ne ustežu

Ponajviše im smeta hladnoća ljudi
Praznina

Toga se užasavaju

One bi večito da igraju, pevaju, da se grle, maze
To je njihov svet
To je njihova priroda

Za ljubav i slobodu su rođene
I od toga ne odustaju

Kolika god da je cena takvog života
One su spremne da je plate

Pa makar i ne pripadale nigde
Dobro znaju da pripadaju sebi

I to im niko ne može oduzeti

И сега???!!! Има момент што го пропуштам? 

Прво, супер интересно ми е одделувањето на стереотипот „по потекло“ и „по дух“ и неговото прифаќање, првото во погрдна конотација, второто во позитивна, налепена на жените. Мене фокус ми е второво и сосема сум изненадена дека било веќе вдомено во јазикот.

Друго, дали препознавам дека индивидуализмот на „слободната жена“ е издигната на ниво на феномен, сеуште? Толкави писанија се наредиле за едно нормално однесување кај жените, демек ова за мажите е „од бога дадено“, а кај нас е исклучок, реткост, чудо! Не сакам да поверувам.

Ме заинтригира и тргнав да пробарам кој би бил соодветниот збор за жена со таков дух, а да не биде „цигански“. Па подзастанав, дали навистина ни треба нов збор кој ќе не доопишува или само доволно отвореност да бидеме прифатени такви – какви што сме?

Еве, додека не се најде соодветниот збор, со гордост ќе си бидам жена и ќе ја шетам етикетата „циганка“, а вие, ако знаете споделете посоодветен збор 🙂

 

Напомена: Со било кој од употребените зборови не сакам да навредам, омаловажам или предизвикам дискриминација, на ниту еден поединец или припадник на етничка заедница. 

0

40-ка

Денеска ми е роденден, па си реков да залепам некоја буква на блогов.

Нема да пишувам за потрагата по среќа и мудроста собрана со годините, туку ќе споделам со вас кои се најважните 4 работи кои ги научив низ моите 4 декади …

1. Не е важно дали косата и облеката ти се неуредни, додека мислата ти е прецизна и испеглана. Не знам за вас, ама јас сум сведочела на збунети, но и потценувачки погледи, кои очекувале дебакл кога ме здогледувале на официјални настани. Знам дека им било сосема шокантно кога моите патики и немарно фатената коса во репче се појавувале таму и се претставувале како претседателка, директорка, член на … И знаете што, тоа ми е некако баш забавно, во комплет со менувањето боја и почитта која ја добивам по завршувањето на настанот.

2. Најважно е да се имаш себеси, другите доаѓаат и си одат. Илјадници неисполнети ветувања, разочарувања од неодговорни и непрофесионални ликови, бивши љубови, лажни пријателства и вештачки насмевки ми помогнале да го научам ова. Фала им. Тие ми покажаа дека самопочитта, напорната работа, посветеноста, упорноста и вербата во себе се основа за успех. Од мене направија личност која на секој предизвик му вели ,,добредојде”, и тоа со насмевка.

3. Не сум совршена, ама сум среќна со тоа што сум. Секако, можеше да биде и поинаку, ама не е. И нема што многу да се филозофира околу тоа. А којзнае дали ако било инаку би било подобро? Вака точно знам на што сум и уживам до максимум.

4. Да си различен не е најсреќната работа, ама е најзабавната 😁 Нема подобро чувство и поголема забава од тоа да бидеш таков каков што си, свој, уникатен и единствен, различен. Е да, не сите го мислат тоа и често сакаат да те напикаат во сопствениот калап, па ќе те гмечат и гушат, ама па, што ти е друга работа, освен да си продолжиш по свое. За инат.

Да не се разбереме погрешно, ова ниту се совети, ниту се препораки како вие да си ги бркате вашите животи, туку само запис од едно уникатно, 40 годишно доживување.

Борбата продолжува …

0

Промени

Некако ме фаќа инспирација да пишувам кога патувам. Можеби дека тогаш мозочето ми зема оддишка од секојдневието, па купчето зборови кои ми циркулираат низ виугите, конечно се артикулираат во конкретна мисла. 

Деновиве движам низ Брисел. Се познаваме одамна, ама никогаш не станавме другари. Така, се почитуваме, ама не се сакаме. Си мислам знам се за него, а тој всушност ме изненадува на секое доаѓање. 

Па така, во 3 дена, ми покажа како големи промени ни се случуваат пред очи, а не ги забележуваме односно ги гледаме, ама не им придаваме значење. Некако постов се поклопува со моето прво доаѓање во Брисел како дел од Европската мрежа против сиромаштија, пред 4 години, и тоа е временската разлика за ова што го пишувам.

Во маркет: 

– Вчера забележувам дека маркетот каде редовно пазарам го реновирале. До пред некоја година едвам се разбиравме на каса, јас зборувам само англиски, нивните продавачи зборуваат француски. Редици во километри, дишење во врат и буткање со артикли. Ама сега ме дочекува друга слика. Кај касите ставиле една автоматизирана вратичка која го одделува просторот и автоматски реагира да нема гужва таму. Една госпоѓа стои кај вратичката и вели “credit card?” Јас ја погледнувам и велам “Yes”. Таа веднаш врти на англиски и ме носи кон нови автоматски каси на кои има бар код читач и во суштина за момент јас станувам касиер. Збун, што да правам??? Госпоѓата ми помага, плаќам, земам сметка и тргам да излезам. 3 минути работа, на раат. Вратата за излез од маркетот можам да ја отворам само со кодот од сметката. Кога подобро ќе размислам, интересно ми е дека процесот е ми се случуваше пред очи од пред 2 години, а воопшто не му придадов значење. Во поголемите маркети се почна со една автоматска каса, па постепено бројот им се зголемуваше. Излегов зачудена. Како ли ова функционира без никаков проблем? Како се сменила структурата на вработени? Кога ќе сведочам на маркет без вработени луѓе? 

– Јас не сум некој голем љубител на здрава или био храна, но сум многу љубопитна и често проверувам што има ново. Обично има по еден агол полн со разни такви намирници, но денеска целосно се изненадив. Во истиот супермаркет налетав на 3 огромни тезги, преполни од двете страни, со веќе познати но и со безброј нови производи. Повторно прашања низ глава, како се случи ова и на што се должи променава? Колку нови бизниси носи со себе? Како ќе продолжиме да ги менуваме навиките/потребите за храна?

Во хотел:

– Во хотелот во кој бев сместена сум била и претходно, пред околу 3 години. Еден прекрасно дизајниран хотел во кој се внимава на се. Во соба ме дочекува изненадување. Наместо стандардна стаклена чаша (или пластична, како исклучок) имам биоразградлива хартиена чаша. Зошто??? Сведочам и дека низ хотелите од пред некое време е започната промената на малите пластични шишенца со шампончиња со големи фиксни диспензери за шампон кои се дополнуваат, но сега ме дочекаа слободни големи шишенца со сапун и шампон (оние кои лесно би си ги ставил во торба за дома, па ми нема логика). Не успеав да проговорам со некого што ги предизвикале промените, дали станува збор за кратење на трошоци или менување на вредности или следење на трендови, но факт има сериозно раздвижување.

– Внимание! Крадци. Како и во секој голем град, особено во туристичките делови, треба да се биде претпазлив и да се внимава на крадци (популарно познати “џепароши”), но она што за мене беше ново беа налепници кој укажуваа да се внимава на важните работи и на багажот. Нив ги имаше насекаде низ хотелов. Голема, страшна, промена. Што е следното? 

На аеродром:

– Аеродромот во Брисел е во постојана промена. Но она што за мене станува фасцинантно со секое одење е дека тој се повеќе се автоматизира и патниците се помалку контактираат со вработени лица, односно дигиталните апарати си ја бркаат работата. На пример, повеќе нема лица кои ја проверуваат содржината на багажот визуелно, туку машинчето автоматски ги одделува проблематичните багажи и само еден вработен контактира со нивните сопственици. И кај пасошката контрола се автоматизирале и сега се поминува со скенирање на пасошот. Само 2 шалтера работат традиционално, со шалтерски работници (за не-ЕУ земји) и оние што движат со лична карта. Единствени луѓе чиј број се зголемува со секое одење се лицата кои гарантираат безбедност, некакви до заби вооружени полициски или армиски служби. Си мислам, каде одат и што се случува со оние лица кои се заменети од машините? Кога ќе ме пречека робот што ќе ми го скенира билетот?

Да сумирам. Светот не е повеќе истиот од пред неколку години, забележале ние или не. Всушност промените се толку брзи и интензивни што дефинитивно секоја декада е сосема ново време. Она што мене ме плаши е дека не ги гледаме промените навремено, не сме свесни за последиците од промените и дека реагираме премногу доцна. 

Во овој контекст време е да станеме свесни и за личните промени – како генералните промени влијаат на нас и како ние ги правиме своите промени, а со тоа влијаеме на генералните промени.

Дали фаќаме чекор со промените? Можеме ли да ги менуваме промените? Имаме ли свест за квалитетни промени?

Прашањава ќе ми движат низ глава некое време …

1

Утро … 

Отсекогаш сум ги сакала утрата. Оние моменти помеѓу сонот и јавето и смиреноста која лебди над се. Она кога можеш да бидеш сам со себе и си ги слушаш сопствените мисли.

Ме разгалува окрепувачката енергија која ја шират првите сончеви зраци, пријатно топли и нежни врз кожата. Се предавам на моментот кога ми светнува во очи па мижуркам, па под скоро затворениот очен капак ми се препелкаат сите бои на ѕуницата. Молчам и уживам. Се претопувам во раатот кој го распостилаат одблесоците од околните стакла и срамежливо цртаат фигури на фасадите.

Ги сакам мирисите на свежо измиен асфалт и тазе пржените лепчиња.

Ја уживам тишината прекината само со звуци на природата. Црцорот на врапчињата и трепетот на листовите. Малку ме ремети тресењето на постелината на комшиката одспротива, ама и тоа е дел од утринската магија.

Не знам зошто, ама со радост ги впивам утринските движења. Чистачите кои посветено “танцуваат” со метлите. Забрзаните работници кон своите работни места. Гладните залаци пред бурекчилницата. Загрижените родители на пат кон градинките. Сонливите детски ликови. Подготовките во рестораните. Редењето на тезгите на пазар. Тивкото подрипнување на птиците.

Ја сакам мамурливоста на почетокот на денот и кафето кое ми се тетерави низ грлото, како да го наговестува хаосот кој ќе следува подоцна.

Се фасцинирам и како оваа магија брзо исчезнува. Се губи со првото вклучување на алатките за работа и со првиот телефонски повик. Целосно се распрснува меѓу првите пцовки во сообраќајниот метеж и звуците од градските градежните работи. Исчезнува со првото стапнување во полниот автобус.

Размислувам како никогаш повеќе нема да се повтори ова утро. Вртам низ глава и се потсетувам на убави утра кои останале само спомен.

На пример постов почнав го пишувам во Дојран, пред некое време. Сонцето пополека се подигнуваше на хоризонтот. Една страчка потцупнуваше на блискиот покрив. Сонцето ги осветлуваше цветчињата на олеандерот. Еден човек го метеше пазарот. Мачката ја смени позата и продолжи да дреме. Езерото засјаи.

Денеска сум во Скопје. Пијам кафенце на балкон и гледам во зградата од карши. Како на платно се проектираат најубавите нијанси на жолтата и порокаловата боја. Вработените во блиското кафуле мрзеливо ги чистат масите. Луѓето кои минуваат молчешкум движат.Капакот на кривата шахта заѕвекнува под тежината на автомобулите. Се слуша некое пиле во далечината. Ете ја и камбаната на некоја црква. Гулабите колваат и тропкаат на ламарината …

Хм, а можеби утрото е само матафора. Можеби само се радувам што сум жива и сум благодарна на новиот ден. Секој ден, без причина.

Добро утро и убав ден …

0

Кожа …

Колкупати сте ја слушнале, онаа народната „Еххх, од оваа кожа во друга не се може“. 

Тазе вратена од одмор, добро потемнета, кожата почнува да ми се лупи. Сум го спржила горниот слој на клетки и организмот природно го отфрла. Мртов е и не му е потребен. Си има телото механизам како да се ослободи.

А се почна со едно малечко местенце каде што распука кожата. Дотогаш и не бев свесна колкава штета сум си направила и сум дозволила кожата да ми биде измалтретирана и сува. Реагирам веднаш и ставам масленце да го спречам процесот, за да не стане поголема беља, демек да не ја изгубам бојата. Но кратко ми трае радоста. Уредента се будам со неколку поголеми оголени места. Грдо ми изгледаат. Ме накажале. Решавам дека нема назад и дека ќе го забрзам процесот. Влегувам под туш и почнувам да тријам. Не ми е пријатно. Се помирувам дека ќе бидам една нијанса посветла, но како награда, ем бојата ќе биде рамномерна, ем ќе се појави и новиот слој на клетки, сјаен и  жив. И навистина. Ми светнува раменото. Деколтето е мазно. И толку. Пак разочарување. Колку и да запнувам има делови на грбот кои не сакаат да се истругаат. Едноставно не им дошло време за паѓање на тие стари кожички и ако запнам уште повеќе ќе се повредам. Престанувам.Ја прифаќам состојбата. За неколку дена ќе ја пробам пак.

Кожата ми е црвена од триењето. Мачкам со хидратантно млеко. Ќе и треба некое време да го заврши процесот на промена, да се ревитализира и да се нормализира. 

Парченца црнило сеуште патуваат кон одводот. Рамнодушно гледам. По неколку моменти се замислувам. Навистина ли не се може во друга кожа?
Ми се мотка и уште едно прашање низ глава, а навистина ли ни треба „друга кожа“ или може треба само ,,да ја светнеме” оваа нашава? 

А што ако ова со кожава го земам за симболика за нашата внатрешна (духовна) состојба и многуте наталожени непотребни и непродуктивни мисли, болни емоции, вознемирувачки спомени, несреќни љубови, претрпени загуби, црни сценарија, погубни навики, ритуали од кои сме зависни, зборови кажани од лажни пријатели, измислени и постоечки проблеми. За жал нашето тело нема природен механизам за отфрлање на овие нематеријални нешта и тоа мораме сами да го направиме. 

Но зошто со толкава леснотија може да ги истругаме материјалните непотребни делови, а речиси никако не се ослободуваме од еден куп работи во нас кој ни пречат и прават да се чувствуваме грдо одвнатре? Дали се плашиме од празнината која ќе остане после нив? Дали всушност се плашиме од тоа како ќе изгледаме под површината или се плашиме дека со лупењето ќе дојдеме до соголување? Дали тоа не можеме да го направиме сами? Дали забораваме или не гледаме на придобивките од процесот? И ништо и се од споменатото. За секого е различно.

Единствено процесот на ,,чистење” за сите е ист. Најпрво треба да воочиме што придонесува за нашето распукување и ако може да санираме ситуација, за да не бидне поголема беља. Важно е да видиме и колкава е направената штета. Ако не, мора веднаш да се започне со оттргнување/стругање на се она што влијае негативно и не нагрдува.Внимателно, не смее да се запнува, да не се направи поголема штета. И не велам дека е ова лесно. Бара многу разговори со себе, надмудрувања и убедувања. Клучните зборови се трпеливост и посветеност. Во меѓувреме треба да се радуваме на новата состојба. Веќе сме исфрлиле дел од непотребното и сега има место за нови нешта да го зафатат празниот простор. На крајот не смее да заборавиме дека ни треба квалитетна средина и нови предизвици кои ќе не хранат низ трансформацијата. Мораме да си дадеме доволно време и да се грижиме безболно да го поминеме перодот до целосно закрепнување.

Познавам луѓе кои го практикуваат процесот. Сигурно сте ги виделе и вие, тоа се оние чии очи се полни и сјаат со живот.  Тоа се оние кои се исправаат после секоја тешка или несреќна ситуација. Тоа се оние луѓе на кои им лепиме етикета дека се силни, а не си признаваме дека тие работат на себе и само тоа ги разликува од нас. Завртете се околу вас, ќе ги препознаете по насмевката.

И да, сепак, од оваа кожа во друга не се може. Грижете се за себе, сакајте се и бидете среќни во својата кожа.

 

 

0

Палми …

Деновиве сум на одмор. Шеткам во “странство”. Една раскошна палма ме потсети дека годинава правам 20 години од моето прво одење во странство. Вистинско странство, не соседна држава и не викенд патување.
Се сеќавам колку бев возбудена. Се подготвував со денови. Правев планови и замислував ситуации. Бев среќна.
Оваа година некако ме зафати истата еуфорија, но додека размислувам за постов сваќам дека многу работи се промениле од тогаш. Ќе се обидам да направам паралела пред/потоа или тогаш/денес. 

Палми! Леле колку фотографирав палми на првото патување! Како да сум била опседната со нив. Од некои кои исклучително ми се допаднале имам и цели фотосесии. Ги проверувам сликите од овој одмор. Немам ниту една фотографија со палма. 

На пример, се сеќавам и дека тогаш за јадење одбирав работи кои ми се познати. Не сакав да се “зезнам”. Се муртев на чиниите со непозната содржина. Деновиве пробувам тотално “ненормални” комбинации. Се изненадувам и се насмевнувам со секој залак.

Памтам и дека тогаш никогаш не се движев без мапа и никако не отстапував од упатството што мора да се види. ,,Што ако се изгубам?” Е денеска едвам чекам да се изгубам. Така пронаоѓам нови светови. Најчесто само се информирам што има и шетам без мапа. 

Старите фотографии ме потсетуваат и дека тогашниот фокус ми бил на објектите -згради, паркови, споменици, природа. Денеска повеќе се интересирам за околината, луѓето, обичаите, културата. Се фаќам себеси како набљудувам, наслушнувам и впивам. 

Е, да. Сеуште мразам редици пред важните атракции. Разликата е во тоа што тогаш нетрпеливо цупкав и негодував, а денеска мирно и трпеливо стојам и си чекам. Еве, си пишувам блог пост 😉

Има нешто што низ годините останало исто. Бројот на фотографии. Стотици. Од секој чекор и агол. Како да треба да му докажувам некому дека навистина сум била или сум направила нешто. Хм, или можеби да си покажувам себеси нешто?!

Иста е останата и мојата потреба да патувам и да се движам, љубопитно да ѕиркам и да откривам нови места. Колку можам, додека можам. Со или без пари. 

Нејсе. Да се навратам на палмите. Сега ја разбирам опседнатоста со нив. Тие тогаш биле мојот симбол за нешто ново. Тие симболизирале преод од една “тиња” кон нов свет со можности. Ми требаа 20 години да го разберам тоа, но и вистински да погледнам кон себе. Потребна е дистанца за да се види големата слика. Како и за се во животот. 

Убаво ми е кога гледам дека еволуцијата функционира, но и дека искуството си го прави своето. 

И денеска сум среќна и одлично се чувствувам. Можеби сепак ќе сликнам и некоја палма 🙂

Побарајте ги и вие вашите “палми”. Бидете среќни.